Przejdź do treści

Metody pracy

  1. Metoda "immersji językowej" jest jedną z najskuteczniejszych i zarazem najciekawszych metod nauczania języka obcego. Polega na wprowadzeniu ucznia w świat języka obcego, bez tłumaczenia pojedynczych słów, bez tworzenia sztucznych struktur gramatycznych, niejako wrzucenie w świat języka obcego ("immersion"-tłum."zanurzenie"). Głównym założeniem tej metody jest posługiwanie się językiem jako narzędziem, służącym poznawaniu świata, a nie traktowanie języka jako celu nauczania samego w sobie, dlatego w placówkach dwujęzycznych część przedmiotów prowadzonych jest w dwóch językach, przykładowo: polskim i angielskim. Uwaga uczniów nie jest skoncentrowana na powtarzaniu słówek i zwrotów, język obcy jest przyswajany bezwiednie podczas procesu nauki, np. podczas omawiania zjawisk przyrodniczych lub przykładów matematycznych. Taka nauka pozwala na późniejszą „naturalność’ w porozumiewaniu się w języku obcym. Uczniowie w wypowiedziach ustnych, a potem pisemnych nie tłumaczą z języka ojczystego na obcy ani nie poszukują w zapasach pamięci słów i zwrotów odpowiadających takim samym w ich własnym języku. Spontanicznie wypowiadają się w języku angielskim, myśląc już w tym języku. Uczą się języka, o języku i w języku obcym, dodatkowo pogłębiając wiedzę z danego przedmiotu.
     
  2. Glottodydaktyka to edukacja językowa dzieci, której celem jest dobre przygotowanie dzieci do nauki czytania i pisania, uczenie właściwej techniki płynnego czytania ze zrozumieniem i pisania, kształtowanie nawyków czytelniczych i świadomości ortograficznej. Cechą charakterystyczną glottodydaktyki jest wyróżnienie etapów pośrednich w kształtowaniu syntezy i analizy fonemowej. Analiza dokonywana jest po śladach syntezy. Ćwiczeniom syntezy i analizy towarzyszą zabawy usprawniające narządy mowy (lusterko, ćwiczenia emisyjne), ćwiczenia oddechowe (dmuchanie balonów, piórek itp.) Kiedy potrafimy już pięknie wymawiać głoski trwałe (można je wydłużać) i nietrwałe (wymawiamy krótko bez "y" lub innej głoski) staramy się poznać postać foniczną większości wyrazów. Sprawdzamy które głoski są dźwięczne, a które bezdźwięczne "Poprawnie pisać może tylko ten, kto poprawnie wymawia wyrazy i kto poprawnie dzieli je na głoski" - prof. B. Rocławski. W naszych zajęciach towarzyszą nam klocki LOGO. Najpierw świetnie się nimi bawimy budując domy, wieże itp. Potem przychodzi czas na ich porządkowanie. Dążymy do tego, aby poznać cały alfabet, który zawiera 44 litery w tym 36 liter podstawowych i 8 liter nie podstawowych. Uczymy się czytać techniką ślizgania się po literach (głoskach). Wiele ćwiczeń trzeba wykonać, aby usprawnić nasze ręce i dobrze przygotować się do nauki czytania i pisania. Znając kształt i kierunek kreślenia wszystkich liter, trzeba nauczyć się je łączyć. Pierwsze wyrazy zawierają głoski łatwe, zapisywane tylko literami podstawowymi.
    Szybko uczymy się głosek trudnych, bo wiemy, że mogą być zapisywane literą podstawową lub nie podstawową. Pomaga nam w tym dywanik glottodydaktyczny i słownik ortograficzno-ortofoniczny. Odkrywamy również tajemnice pisowni głosek miękkich.
     
  3. Pomnażanie inteligencji poprzez bity wiedzy encyklopedycznej metodą Domana. Podstawową i najważniejszą cechą ludzkiego umysłu jest zdolność uczenia się. Wiedza opiera się na informacji, a informacja składa się z faktów. Kiedy fakty prezentowane są dziecku w odpowiedni sposób stają się Bitami Inteligencji w dwóch znaczeniach:
    • każdy bit dosłownie rozwija mózg dziecka,
    • bity są bazą dla przyszłej wiedzy.​​

    ​Bit inteligencji jest wyizolowaną cząstką informacji, posiadającą bardzo istotne cechy:
    • jest precyzyjny, wiernie oddaje szczegóły,
    • jest oddzielony bez wprowadzającego zamieszanie tła,
    • jest jednoznaczny, czyli ściśle nazwany,
    • jest nowy, dziecko widzi go po raz pierwszy,
    • jest duży a przez to wyraźny.

    Bity służą przekazywaniu konkretnych faktów, a tworzymy je najogólniej mówiąc używając bardzo dokładnego rysunku, ilustracji lub fotografii, którą prezentujemy dziecku w odpowiedni sposób.
  4. Kinezjologia Edukacyjna dr Paula Dennisona wspomagająca procesy nauczania i uczenia się oraz korygująca dysfunkcje rozwojowych dzieci i młodzieży. Kinezjologia edukacyjna uczy także sposobów pokonywania różnych barier związanych ze stresem, z uczeniem się nowych wiadomości i umiejętności, kontaktami z innymi ludźmi, koncentracją, zdolnością do zorganizowanego i harmonijnego życia. Kinezjologia edukacyjna proponuje ćwiczenia ruchowe, które w bardzo skuteczny sposób powodują harmonijną pracę obu półkul, co zwiększa efektywność uczenia się co najmniej dwukrotnie. Nie wszyscy zdają sobie sprawę, że pod względem pełnionych funkcji, półkule mózgowe różnią się między sobą diametralnie a proces ten rozpoczyna się już w życiu płodowym. Bardzo wcześnie również kształtuje się dominacja jednej z nich. Półkula lewa – zwana logiczną, odpowiada za pamięć krótkoterminową, racjonalne myślenie, analizę, logikę, poczucie czasu. To dzięki niej łatwo przyswajamy sobie w szkole ortografię, gramatykę i przedmioty ścisłe. Półkula prawa – zwana całościową, związana jest z intuicją, syntezą, emocjami i wyobraźnią. To ona pozwala rozróżnić kształty, kolory, zrozumieć język przenośni. Pomimo swej różnorodności, każda z nich pełni tak samo ważne funkcje w naszym życiu. Ćwiczenia Gimnastyki Mózgu służą przede wszystkim stymulowaniu obu półkul mózgowych i tworzeniu nowych połączeń nerwowych, aktywizujących myślenie poprzez ruch. Dzięki nim osiąga się pożądane rezultaty w koordynacji poszczególnych układów funkcjonalnych mózgu, a także podwyższenie stopnia inteligencji systemu umysł-ciało.
     
  5. Ruch rozwijający W. Sherborne. Poprzez stosowanie metody Ruchu Rozwijającego wspomagamy emocjonalny rozwój dziecka, rozwijamy świadomość schematu ciała i integrujemy poszczególne jego części, rozwijamy orientację przestrzenną. Wspomagamy także rozwój poczucia bezpieczeństwa, zaufania, pewności siebie, wiary we własne siły i możliwości. Kształtujemy pozytywne relacje z otoczeniem, partnerem w zabawie, bliskimi. Dążymy do rozwoju własnej inwencji, inicjatywy, spontaniczności.

    Podstawowe założenia metody to rozwijanie przez ruch:
    • świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego,
    • świadomości przestrzeni i działania w niej,
    • dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

    Podczas ćwiczeń ruchowych dziecko może poznać przestrzeń w której się znajduje, przestaje ona być dla niego groźna. Dlatego dziecko czuje się w niej bezpiecznie, staje się bardziej aktywne, przejawia większą inicjatywę, może być twórcze. Nawiązanie bliskiego kontaktu opartego na zaufaniu i współpracy, daje możność poczucia wspólnoty i przeżycia szczęścia, czego człowiek nie doświadczyłby nigdy sam, w pojedynkę.
     
  6. Metoda Carla Orffa. Koncepcja Carla Orffa jest oparta na wychowaniu do muzyki przez zabawę. Orff przekonany o wzajemnym przenikaniu się muzyki i ruchu, dążył do uaktywnienia dzieci inspirując je do samodzielnego tworzenia muzyki poprzez kreowanie własnych pomysłów muzycznych.

    Metoda zbudowana jest na trzech przenikających się elementach:
    • słowo [ćwiczenia mowy, rytmiczność mowy],
    • dzieci wyszukują rytm do słów,
    • wygrywają ten rytm na instrumentach,
    • realizują rytm w ruchu, każdy ma swój sposób,
    • wyszukują odpowiednie słowo lub zdanie do rytmów.[ mogą być to nazwy imion, kwiatów, kolorów itp.],
    • powtarzają teksty wyliczanek, przysłów, wierszyków itp,
    • mówią na różne sposoby: - ze zmianą tempa, - ze zmianą dynamiki (cicho-głośno itd.), ze zmianą rejestru (cicho-grubo itd.),
    • akcentują głosem, bez głosu, wykonują dowolne ruchy (w stanie, chodzie, leżeniu itp.)

    Muzyka - moment, w którym dziecko potrafi zaśpiewać tekst z własną melodią, jest punktem wyjścia do budowania prostych form muzycznych. Pierwsze ćwiczenia opierają się na dwóch lub trzech dźwiękach. Są to śpiewane dialogi wykonywane w formie: pytań i odpowiedzi. Mogą one być one wstępnym etapem do opracowania opowieści muzycznych lub umuzycznienia prostych tekstów z literatury dziecięcej, np. śpiewane pytanie: "Dzień dobry jak się masz?"
    Ruch- z różnych tekstów wypływają różne formy ruchowe, w których można stosować instrumenty perkusyjne lub akompaniament własnym ciałem (klaskanie, tupanie, parskanie, mlaskanie itp.) występują tu rytmiczne gesty, ruchy, kroki oraz zabawy ruchowe, taneczne i inscenizowane. Każdy ruch powinien być wykonany pod wpływam przeżycia (emocji). Należy wprowadzić ćwiczenia z zakresu improwizacji ruchowej bez muzyki i z muzyką.

    Improwizacje ruchowe bez muzyki:
    • naśladowanie czynności osób dorosłych,
    • naśladowanie poruszania się zwierząt, ptaków, roślin,
    • naśladowanie ruchu maszyn,
    • naśladowanie ruchu nakręconych zabawek, czy też bąka, pajaca,
    • odtwarzanie ruchem różnych figur geometrycznych, liter lub dowolnych rysunków,
    • opowiadania ruchowe jakichś zdarzeń, przygód itp.

    Improwizacje ruchowe z muzyką:
    • dzieci słuchają, obserwują (ruch kroków i gestów kolegi) i powtarzają na instrumentach perkusyjnych lub klaskaniem rytm i dynamikę tych ruchów lub odwrotnie: grają na instrumentach i dostosowują ruch do rytmu i dynamiki muzyki,
    • dzieci naśladują ruchem długości trwania dźwięku,
    • reagują na pauzy w muzyce w dowolny sposób,
    • tworzą gesty, ruchy efektów akustycznych głosu ludzkiego (syczenie, mruczenie, gwizdanie, miauczenie itp.),
    • ilustruje piosenkę ruchem,
    • bawią się przy muzyce (zmiana muzyki wywołuje dość istotną zmianę formy ruchu),
    • wykonują opowieść ruchową podawaną przez nauczycielkę, np.: odlot ptaków,burza w lesie, przyroda budzi się do życia,
    • tworzą opowiadanie taneczne w formie ronda: ABACAD itp.: przy czym A to część stała, w której biorą udział wszystkie dzieci, zaś B,C,D części zmienne jako partie solowe, wykonywane przez kolejne dzieci.

    Metoda C. Orffa pozwala na twórczą samodzielność dzieci, poszukiwanie różnych rozwiązań, odkrywanie coraz to innych, bogatszych środków wyrazu. Taka aktywność prowadzi do intensywnego rozbudzania wyobraźni i wrażliwości w ogólnym i muzycznym znaczeniu, do wejścia w bogaty świat muzyki, nawet przy niewielkiej wiedzy muzycznej dziecka.
     
  7. Wychowanie przez sztukę. Ważnym elementem wychowania w naszej szkole jest program wychowania artystycznego „Wychowania przez sztukę” które odpowiada potrzebie kształtowania równowagi psychicznej współczesnego człowieka. Ma sprawić, że człowiek będzie żył w sposób spontaniczny i twórczy. Ma również umożliwić mu osiągnięcie harmonii życia umysłowego, uczuciowego i intelektualnego Wychowanie przez sztukę służy rozwinięciu i wzbogacaniu:
    wiedzy o świecie ,zrozumieniu spraw ludzkich, w tym także samego siebie
    wrażliwości moralnej oraz aktywnego stosunku do rzeczywistości społecznej
    postaw twórczych, wyobraźni oraz uczuciowego życia dziecka